فقير كوري با گيتي آفرين مي گفت اي كه ز وصف تو الكن زبان تحسينم به نعمتي كه مرا داده اي هزاران شكر كه من نه در خور لطف و عطاي چندينم خسي گرفت گريبان كور و با وي گفت كه تا جواب نگويي زپاي ننشي

ای شب از رویای, تو رنگین, شده سینه از عطر تو ام سنگین شده ای به روی چشم من گسترده خویش شایدم بخشیده از اندوه پیش همچو بارانی که شوید جسم خک هستیم ز آلودگی ها کرده پک ای تپش های تن سوزان من آتشی در